Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Δ. Καζάκης: Λιτότητα και ευρώ είναι έννοιες ταυτόσημες που κανείς δεν μπορεί να τις διαχωρίσει





του Δημήτρη Καζάκη

«Η λιτότητα, η ανάγκη να σταματήσει η λιτότητα, και όχι το νόμισμα, είναι το βασικό επίδικο αντικείμενο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη» εκτιμά σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ (9/12) ο υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, Γιάννης Μηλιός. Στο ερώτημα βέβαια ποιος προκαλεί την λιτότητα, ο κ. Μηλιός δεν απάντησε, ούτε ένιωσε την ανάγκη να απαντήσει. Λες και η λιτότητα που εφαρμόζεται είναι μια αυθαίρετη πολιτική επιλογή κάποιων επιτελείων, κάποιων σκοτεινών τύπων και δεν έχει να κάνει με την ίδια την ιδιοσυστασία του ευρώ.

Ο λόγος; Απλός. Ο κ. Μηλιός, όπως και συνολικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να αποενοχοποιήσει το ευρώ και τις διαδικασίες της ευρωζώνης που κάνουν αναπόφευκτη την λιτότητα. Υπενθυμίζοντας το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ «καμιά θυσία για το ευρώ, καμιά αυταπάτη για τη δραχμή» ο κ. Μηλιός είπε: «Σε επίπεδο συνθήματος, λέμε ότι δεν είναι θέμα νομίσματος, ότι είναι θέμα πολιτικών που ασκούνται και ότι και με το λεβ που έχει η Βουλγαρία ή τη στερλίνα που έχει η Βρετανία, ίδιες πολιτικές ακολουθούνται.»

Γιατί κατασκευάζουν και κυνηγάνε ανεμόμυλους;

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σταθούμε. Ποιος ισχυρίζεται ότι απλά και μόνο με το νόμισμα, ή ορθότερα με την εισαγωγή εθνικού κρατικού νομίσματος θα λυθούν τα προβλήματα; Σε ποιον αλήθεια απαντά ο κ. Μηλιός; Αυτό που ισχυρίζεται όποιος έχει σώας τας φρένας, δηλαδή ξέρει τι του γίνεται και δεν έχει δώσει γη και ύδωρ στο τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης είναι το εξής: το εθνικό κρατικό νόμισμα αποτελεί την αφετηρία για να εφαρμοστούν πολιτικές ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας υπέρ των εργαζομένων και του ελληνικού λαού. Αφετηρία! Το ξαναλέμε, αφετηρία! Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει ο κ. Μηλιός και οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ, ή τους βολεύει το κυνήγι ανεμόμυλων;

Δεν περιμένουμε απάντηση, αλλά για την ιστορία εμείς οφείλουμε να ρωτήσουμε. Υπάρχει έστω η δυνατότητα να ακολουθηθεί άλλη πολιτική, εκτός από την γνωστή της «εσωτερικής υποτίμησης», εντός του ευρώ; Προφανώς ο κ. Μηλιός πιστεύει πώς ναι, μιας και θεωρεί ότι οι πολιτικές που επιβάλλονται δεν είναι παρά ένα μια απλή πολιτική επιλογή. Έτσι όπως επιλέγονται οι πολιτικές «εσωτερικής υποτίμησης», έτσι θα μπορούσαν να επιλεγούν και οι αντίθετές τους. Αρκεί να το θελήσουν οι κυβερνήσεις, ή αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις. Τι το απλούστερο;

Βέβαια, έτσι μπορεί να σκέφτεται μόνο όποιος θεωρεί την οικονομική πολιτική ως προϊόν αυθαίρετων και υποκειμενικών επιλογών των κέντρων εξουσίας. Έτσι γουστάρει μια κυβέρνηση και επιβάλλει την μια, ή την άλλη πολιτική. Ανάλογα με τον υποβολέα, θα μας έλεγαν γεμάτοι καμάρι οι αριστεροί σαν τον κ. Μηλιό. Κι έτσι θα έκλειναν το όλο ζήτημα. Αν έχουμε μια δεξιά κυβέρνηση με υποβολέα το μεγάλο κεφάλαιο, τότε έχουμε λιτότητα. Αν όμως έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση, τότε αρκεί και μόνο η πολιτική της βούληση για να ανατραπεί η λιτότητα.

Το κοινό νόμισμα κι επομένως ότι έχει σχέση μ’ αυτό, δηλαδή τα ανοιχτά σύνορα, η απόλυτη κυριαρχία των τραπεζών στην έκδοση και την κυκλοφορία του χρήματος, η ενιαία αγορά προϊόντων και υπηρεσιών, οι κοινές πολιτικές, κοκ, δεν παίζουν κανένα ρόλο. Για όσους σκέφτονται με αυτόν τον παράδοξο και εξαιρετικά απλοϊκό τρόπο, το νόμισμα, αλλά και η οικονομία στο σύνολό της, είναι μια δεδομένη και ουδέτερη κατάσταση όπου μόνο η εφαρμοζόμενη κρατική πολιτική της δίνει νόημα και περιεχόμενο.

Η λογική του Προυντόν σε νέα ακόμη πιο αντιδραστική έκδοση

Η λογική αυτή μας πάει πίσω δυο και πλέον αιώνες. Μας πάει σε μια εποχή όπου πολλοί πίστευαν ότι το νόμισμα δεν είναι παρά ένα απλό πράγμα, ένα απλό μέσο, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο στην οικονομία, ανάλογα με τις πολιτικές βλέψεις της εξουσίας. Έτσι π.χ. ο Προυντόν βρήκε την ευκαιρία να κάνει τα πράγματα τόσο απλοϊκά απλά ώστε να θεωρεί το νόμισμα κάτι σαν το θερμόμετρο που μετρά την θερμοκρασία ενός σώματος. Κι έτσι μπορούσε να φαντασιώνεται ότι θέλει κι όπως του αρέσει.

Ο Μαρξ όμως του απάντησε πώς «το νόμισμα δεν είναι πράγμα, είναι κοινωνική σχέση. Γιατί η νομισματική σχέση είναι παραγωγική σχέση, όπως κάθε άλλη οικονομική σχέση…» Κι επομένως το νόμισμα δεν «είναι το κέφι των ηγεμόνων!» όπως νόμιζε ο Προυντόν. Αναφερόμαστε στον Μαρξ όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί ο κ. Μηλιός το έπαιζε μέχρι να αναλάβει υπεύθυνος της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, grand master του μαρξισμού. Βέβαια ξέρει τόσα από μαρξισμό, όσο κι από οικονομικά. Ανήκει δηλαδή στη γνωστή κατηγορία των από καθέδρας literatus vulgaris!

Αναφέρουμε επίσης τον Μαρξ γιατί υπάρχουν πολλοί εκεί έξω στην ερημιά της επίσημης αριστεράς που παπαγαλίζουν τα ίδια: δεν έχει σημασία το νόμισμα, αλλά οι πολιτικές που εφαρμόζονται. Η αλήθεια είναι ότι το νόμισμα απηχεί κοινωνικές σχέσεις και πιο συγκεκριμένα σχέσεις εκμετάλλευσης, υποτέλειας και συσχετισμών δύναμης στην κοινωνία, την οικονομία και στην πολιτική. Τι κοινωνικές σχέσεις εκφράζει το ευρώ;

Υπάρχουν βέβαια εκείνοι που θα τρέξουν να απαντήσουν, καπιταλιστικές. Μπράβο, μεγάλη ανακάλυψη. Λες και ο καπιταλισμός είναι ένα μονοσήμαντο σύστημα παντοδυναμίας του κεφαλαίου και τίποτε περισσότερο. Βλέπετε αυτό το είδος των ignoramus idiotus που ευδοκιμεί στις γραμμές της επίσημης αριστεράς ξέρει μόνο να παπαγαλίζει κομματικά εγχειρίδια και να ανακαλύπτει παντού τον «καπιταλισμό». Από κει και πέρα, η σοσιαλιστική επανάσταση, ο κομμουνισμός, ή η αριστερή, αντικαπιταλιστική, εργατική, λαϊκή, επαναστατική, ή όπως αλλιώς φαντασιώνονται την δική τους εξουσία θα τα λύσει όλα! Επομένως γιατί να σπάνε το κεφάλι τους με τα πώς και τα γιατί;

Ο χαρακτήρας και η ταυτότητα του νομίσματος

Ας αφήσουμε όλους αυτούς στο νιρβάνα του δικούς τους ιδεολογικού οπίου κι ας έρθουμε στο προκείμενο. Το ευρώ από τον τρόπο που σχεδιάστηκε και λειτουργεί εκφράζει αναγκαστικά συγκεκριμένες σχέσεις ισχύος:

Πρώτο: Το ευρώ είναι ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα για τις διεθνείς τραπεζικές αγορές και τις αγορές συναλλάγματος. Αυτό σημαίνει ότι οφείλει να διατηρεί υψηλή συναλλακτική αξία διεθνώς, ανεξάρτητα από την κατάσταση των οικονομιών της ευρωζώνης. Κι αυτό μπορεί να γίνει, ειδικά σε συνθήκες ύφεσης, μόνο σε βάρος των οικονομιών της ευρωζώνης. Σε βάρος ειδικά της ζωντανής εργασίας.

Δεύτερο: Το ευρώ είναι ένα νόμισμα χωρίς την δυνατότητα προσαρμογής της συναλλαγματικής ισοτιμίας για κάθε χώρα μέλος. Όταν μια οικονομία αδυνατεί να προσαρμόσει στην κατάστασή της το νόμισμα, τότε είναι υποχρεωμένη να προσαρμοστεί η ίδια στο νόμισμα. Κι έτσι από την στιγμή που στερείται τη δυνατότητα «εξωτερικής υποτίμησης» του νομίσματος, θα πρέπει να ακολουθήσει αναγκαστικά πολιτικές «εσωτερικής υποτίμησης». Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Τρίτο: Το ευρώ είναι ένα ιδιωτικό τραπεζικό νόμισμα που ελέγχεται από το πιο ισχυρό τραπεζικό καρτέλ που έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία και μάλιστα σε υπερεθνικό επίπεδο με επικεφαλής την ΕΚΤ. Επομένως το νόμισμα που χρειάζονται τα κράτη, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά πρέπει να το αγοράζουν από αυτό το τραπεζικό καρτέλ με συνέπεια την διόγκωση του ιδιωτικού και κρατικού χρέους.

Τέταρτο: Το ευρώ είναι ένα ενιαίο νόμισμα σταθερής κυκλοφορίας και αξίας για πολύ διαφορετικές οικονομίες με ριζικά διαφορετικά χαρακτηριστικά ανάπτυξης, παραγωγής και παραγωγικότητας. Για τις οικονομίες με περίσσευμα κεφαλαίου και παραγωγής το ευρώ ενισχύει τα πλεονάσματά τους σε βάρος των οικονομιών με παραγωγική υστέρηση και ελλείμματα. Το γεγονός αυτό γεννά στις δεύτερες οικονομίες μεγαλύτερες ανάγκες χρηματοδότησης για την κάλυψη των ελλειμμάτων τους με αποτέλεσμα την έκρηξη του χρέους, τόσο του κρατικού, όσο και του ιδιωτικού.

Πέμπτο: Η ευρωζώνη παρά τα περίφημα κριτήρια του Μάαστριχτ δεν απαλλάχθηκε ποτέ από τα ελλείμματα, δημοσιονομικά και παραγωγικά. Κι ούτε θα μπορούσε να απαλλαγεί μιας και μιλάμε για νομισματική ένωση τελείως άνισων οικονομιών. Το γεγονός αυτό πυροδότησε και πυροδοτεί διαρκώς πληθωριστικές πιέσεις, αλλά με το ευρώ ο πληθωρισμός των τιμών μετατράπηκε σε πληθωρισμό πιστωτικής επέκτασης με αποτέλεσμα να πνίγεται κυριολεκτικά η ευρωζώνη από τα τραπεζικά ενεργητικά που ξεπερνούν γύρω στις 4 φορές το συνολικό ΑΕΠ της ευρωζώνης.

Έκτο: Νομισματική ένωση σημαίνει περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή δραστικός περιορισμός στην ελευθερία των κινήσεων κάθε εθνικής οικονομίας και της δυνατότητάς της να λειτουργήσει με βάση τις δικές της προτεραιότητες. Κοινό νόμισμα σημαίνει κοινές οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές που επεξεργάζονται και επιβάλλονται από τα όργανα της ένωσης με κριτήρια που καθορίζονται όχι από την κατάσταση των επιμέρους οικονομιών, αλλά των αγορών εντός και εκτός της ευρωζώνης.

Έβδομο: Το ευρώ ως ενιαίο νόμισμα προϋποθέτει ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, προϊόντων, υπηρεσιών και εργασίας, όπου οι εθνικές ρυθμίσεις υποχωρούν και καταλύονται προς όφελος της φιλελευθεροποίησης των αγορών. Το αποτέλεσμα είναι ένας καταμερισμός εργασίας όπου εντείνονται οι μονοπωλιακές καταστάσεις παντού, μαζί με την ανισομέρεια, την ανισότητα και την αποικιακή εκμετάλλευση των αδύναμων οικονομιών από τις πιο ισχυρές.

Αντίθετα το εθνικό κρατικό νόμισμα μπορεί να συνδεθεί με την απεριόριστη έκδοση χαρτονομίσματος για να ενθαρρύνει την κερδοσκοπία, μέσα από τον πληθωρισμό, την υποτίμηση και την διολίσθηση του νομίσματος με συντριπτικά αποτελέσματα για την οικονομία και κυρίως για τα εργαζόμενα στρώματα του λαού. Όμως μπορεί κάλλιστα να δώσει την ευκαιρία για δραστικές παρεμβάσεις στην οικονομία υπέρ των εργαζομένων και των ασθενέστερων τάξεων του λαού. Αρκεί να συνοδευτεί με τις κατάλληλες πολιτικές εθνικοποιήσεων του τραπεζικού συστήματος και των βασικών μοχλών άσκησης οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Κάτι που είναι αδύνατον να γίνει με το ευρώ.

Ασχετοσύνη ή διατεταγμένη υπηρεσία;

Ποιος λοιπόν είναι αυτός που θα πει ότι δεν τον ενδιαφέρει το νόμισμα; Ποιος είναι αυτός που θα πει τι ευρώ, τι δραχμή ή πιο σωστά εθνικό κρατικό νόμισμα; Μόνο ο άσχετος κι εξ αυτού επικίνδυνος, ή αυτός που έχει ήδη συνθηκολογήσει με τα αφεντικά του ευρώ κι εξ αυτού διπλά επικίνδυνος.

Άραγε, σε ποια κατηγορία ανήκει ο κ. Μηλιός και η παρέα του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Πολύ φοβάμαι και στις δυο. Ποτέ άλλοτε στη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου δεν υπήρξε ένας τέτοιος εκρηκτικός συνδυασμός. Η τρομακτική ασχετοσύνη χέρι-χέρι με την χειρότερη πολιτική σκοπιμότητα.

Από πού συμπεραίνουμε κάτι τέτοιο; Πρώτα και κύρια από το γεγονός ότι ο κ. Μηλιός και οι ομοιεδάτες του δεν απαντά σε κανένα από τα κρίσιμα ερωτήματα, που όλα τους συνοψίζονται στο πώς! Πώς θα αλλάξουν πολιτική μέσα στο ευρώ; Πώς θα το κατορθώσουν; Αλήθεια ξέρει τι λέει ο κ. Μηλιός όταν ισχυρίζεται ότι «η λιτότητα είναι το βασικό επίδικο αντικείμενο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη την ανάγκη να σταματήσει η λιτότητα. Άρα, δεν είναι θέμα νομισματικής πολιτικής ή νομίσματος, αλλά η κάθε χώρα πρέπει να ανατρέψει τις πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος υπέρ των λίγων, τις πολιτικές διάλυσης του κοινωνικού κράτους, τις πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης, όπως τις ονομάζουν οι θιασώτες τους. Έτσι θα αλλάξουμε την Ευρώπη, θα συμβάλουμε στην αλλαγή της Ευρώπης. Εμείς αυτή τη συμβολή σκοπεύουμε και είμαστε σίγουροι ότι θα μπορέσουμε να την πετύχουμε πάρα πολύ σύντομα στη χώρα μας.»

Ξέρει τι λέει, ή αμολάει μπαρούφες για τους αφελείς και τους ανόητους; Από πότε η λιτότητα δεν εκπορεύεται από την ίδια την φύση του ευρώ; Πώς είναι δυνατό να μην ασκηθεί πολιτική λιτότητας, δηλαδή «εσωτερικής υποτίμησης», όταν η οικονομία κυριαρχείται από ένα κοινό νόμισμα σταθερής κυκλοφορίας; Που τα βρήκε αυτά γραμμένα ο κ. Μηλιός και οι δικοί του; Έχει ξεφυλλίσει ποτέ του κάποιο έστω εγχειρίδιο οικονομικής; Ξέρει τι είναι το ευρώ και πώς λειτουργεί, ή του αρκεί να πετά κοτσάνες;

Και πώς η κάθε χώρα θα ανατρέψει τις πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος υπέρ των λίγων, όταν έχει παραδώσει όλα τα εργαλεία νομισματικής, τραπεζικής και δημοσιονομικής πολιτικής; Πώς θα το κάνει; Με τηλεπάθεια; Το γνωρίζει ο κ. Μηλιός, ή βαυκαλίζεται ότι οι κυβερνήσεις εντός ευρωζώνης έχουν πλήρη ελευθερία άσκησης πολιτικής; Που κατοικοεδρεύει ο κ. Μηλιός; Σε ποιον πλανήτη; Πώς γίνεται να μην γνωρίζει ότι υφίσταται πλέον νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο που δεν επιτρέπει στις χώρες μέλη ούτε καν την αυτοτελή σύνταξη του κρατικού προϋπολογισμού; Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καν την δυνατότητα άσκησης αυτοτελούς ή εθνικής πολιτικής απασχόλησης, εισοδήματος και δημοσιονομικών; Και πώς θα αντιδράσει όταν ολόκληρη η νομισματική κυκλοφορία της οικονομίας ελέγχεται από την ΕΚΤ;

Είναι πραγματικά να τρελαίνεσαι με τους Μηλιούς του ΣΥΡΙΖΑ. Διεκδικούν άσκηση εθνικής πολιτικής αναδιανομής εισοδήματος εντός του ευρώ, δηλαδή μέσα σε μια νομισματική ένωση που δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξη εθνικών πολιτικών. Άσχετοι πέρα από κάθε όριο αξιοπρέπειας, ή μας δουλεύουν χοντρά για να υφαρπάξουν την ψήφο των αφελών και των ανόητων;
Διαβάστε περισσότερα...

Απάντηση Θεοδωράκη στην πρόταση Βενιζέλου




Κατηγορηματικά αντίθετος στην πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ  Ευάγγελου Βενιζέλου για να προταθεί ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εμφανίζεται σε ανακοίνωσή του ο Μίκης Θεοδωράκης.


Διαβάστε την ανακοίνωση:

"Στο επίκεντρο της εθνικής μας κρίσης βρίσκεται και η διαρκώς οξυνόμενη κρίση του προσωπικού της υποτέλειας λόγω της φθοράς που υφίστανται τα μέλη του, καθώς είναι υποχρεωμένα να εφαρμόζουν τα αντιλαϊκά μέτρα των ξένων Καγκελαριών που από το 2011 κατέχουν τη χώρα, μεταξύ των οποίων μέτρων ήταν και το να καταδικάσουν σε σιγή όσους και όποιους συνεχίζουν να σκέφτονται και να μάχονται αντιμνημονιακά και αντισυστημικά. Ένας απ’ αυτούς υπήρξα και είμαι κι εγώ, γεγονός που το γνωρίζουν όλοι. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να με εμπλέκουν στα παιχνίδια τους οι παντός είδους εκπρόσωποι του προσωπικού της υποτέλειας και μάλιστα ως παράγοντα λύσης στο πρόβλημά τους; Άλλωστε μόλις προχθές ανέπτυξα στην Ακαδημία Αθηνών την άποψή μου υπογραμμίζοντας ότι η «Μόνη Λύση» είναι η κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας. Μπροστά σ’ αυτό τον Στόχο, ας μου επιτραπεί να θεωρώ τα πολιτικά παιχνίδια που απασχολούν το υπάρχον πολιτικό δυναμικό σαν ένα τμήμα της βαθειάς κρίσης ενός πολιτικού χώρου ο οποίος εγκατέλειψε προ πολλού τον ελληνικό λαό τυφλωμένος από πολιτικές φιλοδοξίες και απέναντι στον οποίο η δική μου θέση είναι η κάθετη αντίθεση και η ανθρώπινη θλίψη."

Αθήνα, 31.12.2013

Μίκης Θεοδωράκης
Διαβάστε περισσότερα...

Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων




Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»
Πηγή: Εναλλακτική Δράση
Διαβάστε περισσότερα...

Δ. Καζάκης: Καταρρέει το ευρώ και η ΕΕ στη συνείδηση των λαών της Ευρώπης



 του Δημήτρη Καζάκη

Χρονιάρες μέρες και η κυβέρνηση συνεχίζει το θεάρεστο έργο της. Το που οδεύουμε το ξέρει πια κι ο τελευταίος Έλληνας. Βέβαια, υπάρχουν πάντα κι εκείνοι που εκτός από το να χρωστάνε της Μηχαλούς, τους έχει πάρει τα μυαλά κι ο γνωστός καθηγητής Αλτσχάιμερ. Μάλλον είναι και οι μόνοι που πιστεύουν πια στα παραμύθια περί ανάκαμψης και ανάπτυξης υπό καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας και ευρώ.

Όποια κι αν είναι η προτεινόμενη συνταγή, του είδους Σαμαραβενιζέλου, ή αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από κοντά βέβαια κι ο κ. Καμμένος που καθώς χάνει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, αλλά και με την ελληνική κοινωνία, αναζητά εναγωνίως στηρίγματα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ για να παίξει κάποιον ρόλο στην ελεγχόμενη πολιτική μεταβολή που ετοιμάζουν οι αποικιοκράτες από Βρυξέλλες, Βερολίνο και Ουάσιγκτον για την Ελλάδα μέσα στο 2014.

Το στημένο δίπολο και η πριμοδότηση της φασιστικής ακροδεξιάς

Κι όσο δυσκολεύουν μέχρις εσχάτων οι όροι επιβίωσης του μέσου Έλληνα, τόσο περισσότερο βομβαρδίζεται από την μαύρη προπαγάνδα των μέσων μαζικής εξαπάτησης για τις δυνατότητες επιλογής του. Μπορεί ο Έλληνας να πεθαίνει κυριολεκτικά και να χάνει την χώρα του για ένα χρέος και ένα νόμισμα που δεν είναι δικό του, δεν του ανήκει και λειτουργεί ως μοχλός διάλυσης και ρευστοποίησης των πάντων, αλλά δεν έχει άλλες επιλογές εκτός απ’ αυτές που του δίνουν οι δημοσιογράφοι εν υπηρεσία και οι στημένες δημοσκοπήσεις.

Είτε πρέπει να επιλέξει το λιγότερο κακό, όπως ο ίδιος το κατανοεί ανάλογα με το τι χόρτο μασάει, ή να γίνει «αντισυστημικός» με όρους Χρυσής Αυγής. Αυτή την στιγμή διεξάγεται μια πανευρωπαϊκή επιχείρηση, που στοιχίζει πολλά εκατομμύρια δολάρια και η οποία έχει σαν στόχο να ταυτίσει τον ριζοσπαστισμό των λαών εναντίον της ΕΕ, του ευρώ και του χρέους με την ακροδεξιά, φασιστική ιδεολογία και πρακτική.

Όπως συνέβη στον μεσοπόλεμο όταν οι επικυρίαρχοι έκαναν τα αδύνατα δυνατά να σπρώξουν τις εθνικές και κοινωνικές αγωνίες των λαών εναντίον της αποικιοκρατικής ενότητας της Ευρώπης, που επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919 και η Κοινωνία των Εθνών, στις αγκάλες του φασισμού και του ναζισμού. Έτσι και σήμερα. Οι αποικιοκράτες της ευρωένωσης θέλουν εναγωνίως να κατασκευάσουν ένα νέο ακροδεξιό φασιστικό πόλο, έτσι ώστε να ποδηγετήσουν τις αγωνίες και τους αγώνες των λαών ενάντια στην αποικιοκρατία με την μορφή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Όπως στο μεσοπόλεμο τα αιτήματα της εθνικής απελευθέρωσης και της κοινωνικής χειραφέτησης μεταφράστηκαν από τον φασισμό και ναζισμό σε εθνοσοσιαλιστικό κορπορατισμό, έτσι και σήμερα τα αντίστοιχα αιτήματα που δειλά-δειλά οι λαοί αντιπαραθέτουν εναντίον της ευρωένωσης, γίνεται μια απίστευτη προσπάθεια να μεταγραφούν στην ρατσιστική, φυλετική και ακραία σοβινιστική ιδεολογία του νεότερου ναζισμού και φασισμού που δεν αμφισβητεί πλέον την ευρωπαική ολοκλήρωση, αλλά επιδιώκουν να την μετατρέψουν σε φυλετικό κάτεργο για τους λαούς της Ευρώπης.

Να γιατί τα κινήματα από 7 χώρες της ευρωένωσης (Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία, Φιλανδία, Ιρλανδία και Ελλάδα) που συναντήθηκαν στην Αθήνα στις 30/11 και 1/12 του 2013 έχοντας πάρει σαφή θέση εναντίον της ΕΕ, του ευρώ και του χρέους από την σκοπιά της εθνικής απελευθέρωσης των λαών και της δημοκρατίας, επισημαίνουν στο κοινό ανακοινωθέν τους: «Όλοι οι συμμετέχοντες, αν και εκπρόσωποι δημοκρατικών κινημάτων και εναντίον κάθε μορφής εξτρεμισμού, είναι αποκλεισμένοι από όλα τα ΜΜΕ. Ωστόσο, παρατηρείται ότι στις χώρες τους τα ίδια ακριβώς ΜΜΕ δίνουν βήμα σε κόμματα της άκρας δεξιάς με αποτέλεσμα την σύγχυση των πολιτών και την σύνδεση της ανάγκης για εγκατάλειψης του ευρώ  και εξόδου από την ΕΕ με την ακροδεξιά ιδεολογία.» Δεν έχει καμιά σημασία αν τα κινήματα αυτά έχουν σοβαρό πολιτικό εκτόπισμα στους λαούς τους, ο πολιτικός διάλογος στην ευρωένωση είναι υπό καθεστώς ανελέητου διωγμού όταν πρόκειται για αληθινά ριζοσπαστικές δημοκρατικές δυνάμεις.

Η κατάσταση αυτή είναι σίγουρο ότι θα ενταθεί. Το 2014 η ευρωένωση θα αποδειχθεί θανατηφόρα ακόμη και για τις πιο στοιχειώδεις ελευθερίες των λαών. Βλέπετε οι κοινοτικές ελευθερίες των αγορών και του κεφαλαίου σήμερα δεν συνάδουν, ούτε μπορούν να συνυπάρξουν με τις ελευθερίες των λαών. Ιδίως όταν η εικόνα που έχουν για την ΕΕ οι λαοί καταρρέει και όλο και πλατύτερες μάζες αποζητούν την ελευθερία της αυτοδιάθεσής τους στην χώρα που αποκαλούν πατρίδα.

Ακόμη και ευρωβαρόμετρο δεν μπορεί να κρύψει την κατάρρευση

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο (τεύχος 80, Φθινόπωρο 2013, έρευνα Νοέμβριος, δημοσίευση Δεκέμβριος 2013) δείχνει αυτή την κατάρρευση. Αν και δεν την θεωρούμε άρτια ή επιστημονικά έγκυρη, μπορούμε ωστόσο να επισημάνουμε ότι ποτέ άλλοτε η ΕΕ δεν ενέπνεε τόσο χαμηλά ποσοστά εμπιστοσύνης σ’ όλους τους λαούς των χωρών μελών. Από το 60% και 50% που απολάμβανε η ΕΕ έως το 2004, έχει γκρεμιστεί στο 31% επί του συνόλου όλων των ερωτηθέντων σε όλες τις χώρες μέλη της Ένωσης. Ακόμη μεγαλύτερη υποχώρηση της εμπιστοσύνης έχουν υποστεί και οι «εθνικές αρχές» (κοινοβούλιο, κυβέρνηση), φτάνοντας μόλις το 25% να έχει εμπιστοσύνη στο «εθνικό» κοινοβούλιο και το 23% στην «εθνική» κυβέρνηση των κρατών μελών.

Τα σημαίνουν αυτές οι τάσεις; Πρώτα-πρώτα, ότι υπάρχει πια ένα χάσμα ανάμεσα στους λαούς και την ΕΕ. Ένα χάσμα το οποίο δεν μπορεί να πληρωθεί από την στιγμή που τα κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις σε κάθε χώρα μέλος έχει μετατραπεί σε υποχείριο της ευρωένωσης. Η ταυτόχρονη κατάρρευση της εμπιστοσύνης των λαών και στους «ευρωπαϊκούς», αλλά και στους «εθνικούς» θεσμούς της ΕΕ θέτει εκ των πραγμάτων θέμα εξουσίας στις χώρες μέλη. Αφήνει ένα κενό στη συνείδηση των λαών που πρέπει να πληρωθεί.

Κι επειδή εντός της ΕΕ δεν μπορεί να πληρωθεί μιας και είναι αδύνατον να επιστρέψει η κατάσταση της Ένωσης στην πρότερα περίοδο των «παχιών προσδοκιών» που πουλούσαν στους λαούς, τότε υπάρχουν μόνο δυο επιλογές: Ή η άρχουσα τάξη της ΕΕ θα βαθύνει τον πόλεμο που έχει κηρύξει στους λαούς με σκοπό την διάλυσή τους, ή θα οδηγηθούμε σ’ ένα μεγάλο κύμα λαϊκών και κοινωνικών εξεγέρσεων ακόμη και μέσα στην καρδιά της Ευρώπης.

Σε κάθε περίπτωση η κατάρρευση της εμπιστοσύνης των λαών προς τους θεσμούς της ΕΕ εγκυμονεί ή τον πιο ανελέητο πόλεμο που έχει γνωρίσει ποτέ η ήπειρος εναντίον των λαών από την εποχή της κατεχόμενης από τον ναζισμό Ευρώπης, ή μια νέα «άνοιξη των λαών» της Ευρώπης, πολύ πιο ριζοσπαστικής απ’ ότι ήταν η παλιά στα 1848.

Ποιος ακούει την φωνή των λαών;

Αυτό άλλωστε υποδηλώνει και το γεγονός ότι μόλις το 29% των ευρωπαίων πιστεύει ότι η φωνή τους μετρά στα πλαίσια της ΕΕ. Έχει ενδιαφέρον να δούμε αναλυτικά τα δεδομένα ανά χώρα. Οι ερωτηθέντες στη Δανία ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους των Ευρωπαίων: η απόλυτη πλειοψηφία από αυτούς πιστεύουν ότι η φωνή τους μετρά στην ΕΕ (57% έναντι 41%). Αυτό ακούγεται τρελό αν σκεφτεί κανείς ότι η Δανία δεν είναι εντός του ευρώ και δεν δέχτηκε να συμμετάσχει στο νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο που μετατρέπει τα κράτη μέλη σε παραρτήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκτός κι αν γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Δανοί βαυκαλίζονται ότι περνά ο λόγος τους.

Το 40% ή περισσότερο των ερωτηθέντων συμμερίζονται επίσης την άποψη αυτή στο Βέλγιο (47%), τη Σουηδία (47%), τη Μάλτα (46%), την Κροατία (42%), το Λουξεμβούργο (42%), τη Γερμανία (41%) και στην Ολλανδία (40 %). Ωστόσο, η απόλυτη πλειοψηφία των ερωτηθέντων πιστεύουν ότι η φωνή τους δεν μετρά στην ΕΕ σε 26 χώρες, σε αναλογίες που ποικίλουν από 50% στη Σουηδία και 51% στο Βέλγιο, έως και 86% στην Κύπρο και την Ελλάδα. Στη Μάλτα μόνο, οι πολίτες είναι διχασμένοι: 46% πιστεύουν ότι η φωνή τους μετράει, ενώ το 46% διαφωνεί με αυτή τη δήλωση. Κατά τ’ άλλα μιλάμε για δημοκρατία στην ΕΕ με τους λαούς να νιώθουν εντελώς αποξενωμένοι από τα κέντρα αποφάσεων.

Βουλιάζουν οι οικονομίες της ευρωζώνης

Σε ποια κατάσταση βρίσκονται οι οικονομίες των χωρών μελών, σύμφωνα πάντα με τους ερωτηθέντες του ευρωβαρόμετρου; Ενώ περισσότεροι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται την κατάσταση της εθνικής οικονομίας τους ως «καλή» σε σχέση με την άνοιξη του 2013, το χάσμα μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών έχει διευρυνθεί : 83 ποσοστιαίες μονάδες χωρίζουν τη Σουηδία, όπου το 85 % των ερωτηθέντων πιστεύουν ότι η οικονομική κατάσταση στη χώρα τους είναι καλή, από την Ελλάδα, όπου μόλις το 2% του μεριδίου του πληθυσμού έχει αυτή την άποψη. Συνολικά 98% του ερωτηθέντων από την Ελλάδα χαρακτηρίζει την κατάσταση της εγχώριας οικονομίας ως «κακή». Δηλαδή, οι κυβερνώντες απηχούν μόλις το 2% του πληθυσμού ακόμη και με τα δεδομένα του ευρωβαρόμετρου.

Η μεγαλύτερη διαφορά ήταν 79 μονάδες στην έρευνα την άνοιξη του 2013 (EB79) (μεταξύ της Σουηδίας και της Ισπανίας), και 74 στην έρευνα του φθινόπωρου του 2012 (EB78) ( μεταξύ Σουηδίας και Ελλάδα ). Στη Σουηδία, τη Γερμανία, τη Δανία, το Λουξεμβούργο και τη Μάλτα, πάνω από τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων θεωρούν ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας τους είναι καλή (αυτή ήταν η περίπτωση για μόλις τρεις χώρες την άνοιξη του 2013). Δυο απ’ αυτές τις χώρες είναι εκτός ευρώ (Σουηδία και Δανία), ενώ το Λουξεμβούργο και η Μάλτα συνιστούν κράτη υβρίδια.

Στο άλλο άκρο της κλίμακας, λιγότερο από το 10 % των ερωτηθέντων έχουν αυτήν την άποψη σε εννέα χώρες (σε σύγκριση με τις 11 χώρες την άνοιξη του 2013, η Ρουμανία και η Ιρλανδία έχουν εγκαταλείψει αυτή την ομάδα). Σε 20 κράτη μέλη, το ποσοστό των ερωτηθέντων που θεωρούν ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας τους είναι καλή έχει αυξηθεί από την άνοιξη του 2013: οι μεγαλύτερες εξελίξεις είναι στη Δανία (74%, +16 από την άνοιξη του 2013), το Ηνωμένο Βασίλειο (38 %, +14), την Πολωνία (35 %, +13) και στην Ιρλανδία (18 % , +11).

Αντίθετα, σε πέντε χώρες, το ποσοστό των ερωτηθέντων που είναι θετικοί για την κατάσταση της εθνικής τους οικονομίας μειώθηκε με πιο εντυπωσιακό τρόπο στη Φινλανδία (47 % , -6 ): ως αποτέλεσμα της εξέλιξης αυτής, η Φινλανδία εμπίπτει πλέον στην ομάδα των χωρών όπου η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θεωρούν ότι η εθνική τους οικονομία είναι «κακή».

Αξίζει να σημειώσει κανείς ότι στη Γαλλία το 91% των ερωτηθέντων δηλώνει την κατάσταση της εγχώριας οικονομίας ως «κακή», ενώ μόλις το 7% ως «καλή». Στην Ιταλία το 93% δηλώνει «κακή» με το 7% να δηλώνει «καλή». Στην Σλοβενία το 94% δηλώνει «κακή» και το 6% «καλή». Στη Βουλγαρία το 94% δηλώνει «κακή» με το 5% να δηλώνει «καλή». Στην Ισπανία το 96% δηλώνει «κακή» και το 4% δηλώνει «καλή». Στην Κύπρο το 97% δηλώνει «κακή» και το 3% δηλώνει «καλή». Στην Ουγγαρία το 96% δηλώνει «κακή» και το 3% δηλώνει «καλή». Στην Πορτογαλία το 96% δηλώνει «κακή» και το 3% δηλώνει «καλή». Με τελευταία, στον πάτο, την Ελλάδα με το 98% να δηλώνει «κακή» και μόλις το 2% να δηλώνει «καλή».

Από το κακό στο χειρότερο

Πώς θα είναι η κατάσταση στις οικονομίες των κρατών μελών τους επόμενους 12 μήνες; Σε 20 κράτη μέλη, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων πιστεύει ότι οι επόμενοι δώδεκα μήνες θα είναι «η ίδια», όταν πρόκειται για την οικονομική κατάσταση στη χώρα τους. Σε έξι κράτη μέλη της ΕΕ  θα είναι «χειρότερη» είναι η άποψη της πλειοψηφίας. Στην Κύπρο πιστεύει ότι θα είναι «χειρότερη» το 72 %, η «ίδια» το 19% και «καλύτερη» το 7%. Στην Ελλάδα το 63 % πιστεύει ότι θα είναι «χειρότερη», το 24% «η ίδια» και μόλις το 13% «καλύτερη». Σ’ αυτό το 13% φαίνεται ότι επενδύει η επίσημη προπαγάνδα και μ’ αυτό θέλει να κυβερνήσει στη συνέχεια, αφού οδηγήσει στην απελπισία της «χαμένης ψήφου», αλλά και στην μαζική αποχή την μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Η κατάσταση θα είναι «χειρότερη» το επόμενο δωδεκάμηνο δηλώνουν κατά πλειοψηφία οι ερωτηθέντες στην Πορτογαλία (57 %), στη Σλοβενία ​​(56 %), στην Ιταλία (44 %) και στην Κροατία (42 %). Αντίθετα, η πλειοψηφία αναμένει ότι η κατάσταση της εθνικής οικονομίας θα είναι «καλύτερη» μόνο σε δύο χώρες: Στην Μάλτα (42 %) και στην Ολλανδία (42 %). Οι Ολλανδοί πρόκειται να προσγειωθούν πολύ ανώμαλα φέτος, αν πάρουμε τοις μετρητοίς τα ευρήματα του ευρωβαρόμετρου. Συνολικά, η αισιοδοξία για την κατάσταση της εθνικής οικονομίας τους επόμενους δώδεκα μήνες έχει αυξηθεί σε 20 χώρες, πιο εντυπωσιακά στις Κάτω Χώρες (42 %, +19 για την απάντηση «καλύτερη» από την άνοιξη του 2013) , η Δανία (44 %, +8) και την Ιρλανδία (28 %, +8).

Αντίθετα, η αισιοδοξία έχει χάσει έδαφος σε οκτώ χώρες. Στην Ουγγαρία (19%, -1), στο Λουξεμβούργο (17%, -2), στην Βουλγαρία (12%, -3), στην Κύπρο (7%, -4), στην Λετονία (22%, -4), στην Σουηδία (23%, -4), στην Ιταλία (15%, -5) και στην Λιθουανία (24%, -6).

Η αποδοχή του ευρώ και της ΟΝΕ

Πόσοι από τους ερωτηθέντες τάσσονται υπέρ της ευρωπαϊκής οικονομικής και νομισματικής ένωσης με ένα κοινό νόμισμα; Στο ερώτημα αυτό το ευρωβαρόμετρο εμφανίζει συνολική αποδοχή της τάξης του 52%, ενώ την απόρριψη σε 41%. Τα χρόνια όπου η αποδοχή του ευρώ και της ΟΝΕ ξεπερνούσε το 60% έχει περάσει προ πολλού και μάλιστα ανεπιστρεπτί. Τα τελευταία χρόνια μόλις και μετά βίας το ευρωβαρόμετρο μετρά την αποδοχή και την απόρριψη να μεταβάλλονται, καρπίνι το καρπίνι.

Σε 21 κράτη μέλη, η απόλυτη πλειοψηφία των ερωτηθέντων τάσσονται υπέρ του ευρώ, με τα υψηλότερα επίπεδα που καταγράφονται στο Λουξεμβούργο (79%), τη Σλοβενία ​​(78%), τη Σλοβακία (78%), την Εσθονία (76%) και τη Φινλανδία (75%). Στο άλλο άκρο της κλίμακας, η αντίθεση είναι ισχυρότερη στη Δανία (65%), την Τσεχική Δημοκρατία (70%), την Σουηδία (74%) και το Ηνωμένο Βασίλειο (74%). Η Κύπρος – σύμφωνα πάντα με το ευρωβαρόμετρο - είναι το μόνο μέλος της ζώνης του ευρώ, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι εναντίον του ευρώ (52% κατά έναντι 44% υπέρ). Για την Ελλάδα το 63% φέρεται να δηλώνει υπέρ του ευρώ, ενώ το 35% κατά. Η υποστήριξη για το ενιαίο νόμισμα έχει αυξηθεί περισσότερο στη Λετονία (53%, +10, έναντι 40%, -11), η οποία, τελείως συμπωματικά, θα υιοθετήσει το ευρώ τον Ιανουάριο του 2014.

Η υποστήριξη για το ευρώ έχει κερδίσει έδαφος στη ζώνη του ευρώ (63%, +1 εκατοστιαία μονάδα), αλλά πιο εντυπωσιακά έξω από αυτό (34%, +5). Ωστόσο, το χάσμα μεταξύ των δύο παραμένει πολύ μεγάλη (29 ποσοστιαίες μονάδες).

Βέβαια, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι την ημέρα που το ευρωβαρόμετρο εμφανίσει τους λαούς του ευρώ να τάσσονται καθαρά εναντίον του, η ευρωζώνη θα έχει ήδη καταρρεύσει και θα έχει περάσει στην ιστορία ως μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας των λαών της Ευρώπης. Πρώτα θα πέσει το ευρώ και η Υψηλή Πύλη της ΕΕ και ύστερα θα το αναγνωρίσουν οι γραφειοκράτες τους.

Ωστόσο, κι έτσι να είναι τα δεδομένα, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καθόλου μακριά η μέρα που η εικόνα θα αντιστραφεί ριζικά. Έτσι ή αλλιώς η κρίση της ευρωζώνης είναι δεδομένο ότι θα βαθύνει φορτώνοντας όχι μόνο με απελπισία, ανεργία και εξαθλίωση τους λαούς των χωρών μελών, αλλά θα τους εξαναγκάσει να επανεξετάσουν άρδην τη θέση των χωρών τους σ’ αυτό το τερατούργημα των τοκογλύφων, των κερδοσκόπων και του πολιτικού τους προσωπικού.

Η ανεργία το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους λαούς

Είναι χαρακτηριστικό ότι σχετικά με την κατάσταση της ανεργίας στην ΕΕ και ειδικά στην ευρωζώνη που αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα για τους ερωτηθέντες από όλα τα κράτη μέλη, κυριαρχεί επίσης η απαισιοδοξία. Σε 11 κράτη μέλη, η πλειοψηφία του πληθυσμού θεωρούν ότι ο αντίκτυπος της κρίσης στην αγορά εργασίας έχει ήδη φτάσει στο αποκορύφωμά της (από οκτώ χώρες την άνοιξη του 2013): το υψηλότερο επίπεδο που επιτεύχθηκε ήταν στη Δανία, όπου 71% είχε αυτή την άποψη. Η αίσθηση ότι «τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα» είναι η άποψη της πλειοψηφίας σε 16 κράτη μέλη (κάτω από 19 την άνοιξη του 2013), με επικεφαλής την Κύπρο (87%), την Ελλάδα (71%), την Πορτογαλία (67%), την Γαλλία (66%) και την Σλοβενία ​​(65%). Η κοινή γνώμη είναι απολύτως διχασμένη σε Αυστρία (43%, έναντι 43%).

Σε ποιο επίπεδο μπορεί καλύτερα να αντιμετωπιστεί η κρίση; Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ή στο επίπεδο των εθνικών κυβερνήσεων; Η ιεραρχία των φορέων που είναι σε καλύτερη θέση να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα ενάντια στις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης έχει παραμείνει σχεδόν αμετάβλητη από την άνοιξη του 2013: η ΕΕ εξακολουθεί να θεωρείται ως το πλέον κατάλληλος φορέας (22%, αμετάβλητο), ενώ τώρα την μοιράζεται με την εθνική κυβέρνηση, η οποία έχει κερδίσει έδαφος ελαφρά (22%, +1). Το ΔΝΤ έρχεται στην τρίτη θέση (13%, αμετάβλητο), ακριβώς πάνω από την G20 (12%, -1). Το εντυπωσιακό με αυτά τα δεδομένα είναι το γεγονός ότι ούτε καν οι ερωτηθέντες του ευρωβαρόμετρου δεν πιστεύουν ούτε σε ευρωπαϊκές λύσεις, ούτε σε παγκόσμιες. Ενώ το σημαντικότερο μέρος των ερωτηθέντων κρατά πισινή και για την εθνική κυβέρνηση.

Τζίφος η ευρωπαϊκή ιθαγένεια

Κρίση περνά και το αίσθημα του ευρωπαίου πολίτη. Σε 23 κράτη μέλη της ΕΕ, η καθαρή πλειοψηφία των ερωτηθέντων αισθάνονται ότι είναι πολίτες της ΕΕ: τα υψηλότερα ποσοστά που επιτεύχθηκαν είναι στο Λουξεμβούργο (85%), τη Μάλτα (74%), τη Γερμανία (73%) και την Φινλανδία (73%). Οι εξαιρέσεις είναι η Ελλάδα (όπου μόλις το 42% αισθάνεται ευρωπαίος πολίτης), το Ηνωμένο Βασίλειο (42%), η Ιταλία (45%), η Κύπρος (46%) και τη Βουλγαρία, όπου οι ερωτηθέντες είναι σχεδόν μοιρασμένοι (49%, έναντι 50% που δεν αισθάνονται ότι είναι πολίτες της ΕΕ). Μετά τη μείωση κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες, η Ιταλία ανήκει πλέον στην ομάδα των χωρών όπου η πλειονότητα του πληθυσμού δεν αισθάνονται ότι είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η αίσθηση της ιθαγένειας της ΕΕ εξακολουθεί να είναι πιο διαδεδομένη εντός της ζώνης του ευρώ (62%) από ό, τι έξω από αυτό (54%), αλλά μειώθηκε και στις δύο περιοχές (-2 και -3 ποσοστιαίες μονάδες αντίστοιχα).

Με δεδομένο το γεγονός ότι κατά 81% των ερωτηθέντων θεωρεί ως πρώτη προτεραιότητα «η βοήθεια στους φτωχούς και τους κοινωνικά αποκλεισμένους ώστε να μπορέσουν να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία», ενώ το 80% των ερωτηθέντων υποστηρίζει «τον εκσυγχρονισμό των αγορών εργασίας, με στόχο την αύξηση των επιπέδων απασχόλησης», τότε είναι σίγουρο ότι η κρίση ταυτότητας και προοπτικής θα βαθύνει στην ΕΕ και στην ευρωζώνη. Κι ο λόγος είναι απλός.

Όσο περισσότερο η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα επιβάλλει την λογική του νέου Δημοσιονομικού Συμφώνου, όπου ακόμη και ο προϋπολογισμός του κάθε κράτους μέλους έχει περάσει στην δικαιοδοσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία μαζί με την ΕΚΤ θα λειτουργούν εν είδη υπερεθνικής κυβέρνησης, τόσo περισσότερο οι λαοί θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, μέχρις ότου τα χάσουν όλα. Να γιατί θα τίθεται όλο και πιο επιτακτικά – είτε ο θέλουν οι κοινωνοί του αποικιοκρατικού ευρωπαϊσμού, είτε δεν το θέλουν – σε κάθε λαό η ανάγκη της ταχύτερης εξόδου από το ευρώ, ως πρώτο βήμα της απεμπλοκής του συνολικά από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της πιο αδίστακτης απολυταρχίας στο επίπεδο της Ευρώπης από την εποχή της ναζιστικής κατοχής.


Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 29/12/2013
Διαβάστε περισσότερα...